Pragniemy wciąż być coraz lepsi. Dlaczego? Właśnie dlatego, by ominęła nas ulotność. I chociaż większość z nas pozostanie anonimowa dla świata, to nikt nie potrafi spocząć. Wyścig z czasem wpisany jest w nasze życiorysy. Biegniemy przez życie, próbując uchwycić, jak najwięcej.

Wykorzystać każdą sekundę, budując swój wizerunek, pozostawiając na ziemi cząstkę siebie. Dajemy światu to, co mamy najlepszego, dzielimy się wiedzą i doświadczeniem. Jesteśmy nauczycielami i uczniami trudnej lekcji bycia człowiekiem. Tylko od nas zależy, czy przekazywana treść zostanie utrwalona, zanim któregoś dnia, życie nas pokona. Bo niestety, w pewnej chwili zadzwoni nasz ostatni dzwonek.
Co będzie potem? Możemy podnieść się i wędrować dalej. Pozbawieni cielesności, pozostaniemy żywi na ustach innych osób. Tych, w których oczach jesteśmy godni ich pamięci. Wytwory naszej wyobraźni i naszego serca mogą przeżyć nas samych, służąc następnym pokoleniom. Tęsknota za nami okaże się prawdziwym wyznacznikiem jakości naszej ziemskiej egzystencji. Jednak, nie zawsze jest tak pięknie. Lekceważąc dane nam dni, przesmykując się przez życie niezauważeni, odejdziemy na zawsze. Zamykając oczy, zamkniemy wtedy także pamięć o nas.
Mając jedno życie, nie możemy go zmarnować. Nie każdemu przeznaczona jest sława, popularność. Wszyscy jednak, mamy szansę na odniesienie sukcesów osobistych. Przez cały swój ziemski czas, powinniśmy ciężko pracować nad tym, aby pozostawić po sobie dobre wspomnienie u osób, które spotkały nas na swojej drodze.

Nie ufając nauczaniu w zbyt dużych, klasowych grupach, zapisujemy potomstwo na indywidualne zajęcia pozaszkolne. Wynajdujemy kolejne atrakcje, będące automatycznie możliwością pogłębiania umiejętności i zdolności. Chcemy, by poznawały języki obce, uczyły się gry na różnych instrumentach. Zachęcamy dzieci, żeby sprawdzały swoje predyspozycje do uprawiania wielu dyscyplin sportowych. Doszukujemy się talentów, rozbudzamy ambicje. Wieczorami, maluchy padają zmęczone po całodniowym natłoku zajęć. A my, dumni rodzice, myślimy, że robimy dla nich to, co najlepsze. Poświęcamy pieniądze, żeby dzieci miały szansę na wszechstronny rozwój. Jednak, czy one naprawdę tego potrzebują? Są pozbawione prawdziwego dzieciństwa, beztroskich zabaw i typowej, rodzicielskiej czułości. Od początku uczone wytrwałości oraz ciężkiej pracy, nie potrafią przyznawać się do słabości.

Nie nauczono ich w szkole, że to cecha ludzka. Nie musiały nigdy wykuć na pamięć, na czym polega bliskość. Na lekcjach polskiego, nie uczono mówienia „kocham”. W czasie wychowania fizycznego, nie stawiano ocen za umiejętność pocieszenia drugiej osoby. Kursy językowe nie tłumaczyły, jak się wybacza ani przeprasza. Empatię znają ze słownika wyrazów obcych. Ba, potrafią nawet wymienić jego autorów.
Któregoś dnia, dziecko puka do naszych drzwi. W ręku ma dyplom prestiżowej uczelni. Wcześniej, zadowoliło zarówno nas, jak i samego siebie wzorowymi świadectwami z poprzednich szkół. Mówi biegle w kilku językach. Doskonale zna zjawiska fizyczne i chemiczne. Przychodzi jednak, by zadać jedno pytanie. Jak żyć?

 W odwiecznym dążeniu do swojej wyjątkowości, jednocześnie, chcemy wyglądać tak, jak rzesze innych ludzi. Potrafimy zapomnieć o naszych upodobaniach kolorystycznych, o guście w sprawie fasonów i wzorów. Gdy w czasie któregoś pokazu mody padnie hasło „czerń”, dzielnie maszerujemy do sklepów po ubrania o tej barwie.

Chociaż niemiłosiernie męczą nam się nogi, gdy zakładamy buty na obcasach, jak na rozkaz, potrafimy je wkładać przez cały sezon. Gdzie w tym wszystkim odnaleźć własną osobowość…? Cóż, jakoś potrafimy połączyć ogólną modę z własnymi zapotrzebowaniami. Mogłoby się wydawać, że to graniczy z cudem, a jednak dzieje się naprawdę.

Oferty sklepów odzieżowych są na tyle różnorodne, że umiemy wybrać modny ciuch, który będzie odpowiadał naszemu gustowi.
Inaczej sprawa wygląda w przypadku outsiderów. Zdarzają się wybitne jednostki, które za nic w świecie nie włożą tego, co nosi 60% społeczeństwa. Delikatnie mówiąc, nie martwią się o opinię innych. Wkładają na siebie to, co akurat mają pod ręką lub to, w czym najlepiej się czują. Na ulicy przykuwają spojrzenia przechodniów. Dla uzależnionych od nowych trendów, są dziwadłami. A jednak, chyba należą im się oklaski. To oni pozostają wierni jednej modzie. Tej najważniejszej, bo kreowanej przez swoją indywidualność.